Bir varmış, bir yokmuş…Gökyüzünün en sakin gecelerinden birinde, minik bir yıldız yaşarmış. Bu yıldızın adı Nimo’ymuş. Diğer yıldızlar akşam olunca parıl parıl parıldar, sonra da usulca uykuya dalarmış. Ama Nimo bir türlü uyuyamazmış. Her gece kendi kendine düşünür dururmuş: “Ya ışığım yeterince güzel değilse? Ya bir gece kaybolursam? Ya kimse beni fark etmezse?” Bu düşünceler Nimo’nun kalbini ağırlaştırır, gözlerini kapatmasına engel olurmuş.
Bir gece, gökyüzünde yavaşça süzülen Ay, Nimo’nun yanına gelmiş. Nimo’nun üzgün halini görünce yumuşak bir sesle şöyle demiş: “Sevgili küçük yıldız… Her yıldızın ışığı kendine özeldir. Sen kaybolmazsın, çünkü gökyüzünde senin yerini dolduracak başka hiçbir yıldız yok.” Nimo bu sözleri duyunca içi biraz rahatlamış. Derin bir nefes almış ve ışığını ilk kez saklamadan, olduğu gibi parlatmış. Işığı diğer yıldızlar kadar parlak değilmiş ama öyle sıcak, öyle huzurluymuş ki…Tam o sırada, yeryüzündeki bir evde küçük bir çocuk uyumaya çalışıyormuş. Nimo’nun sıcak ışığı pencerenin arasından süzülmüş, odanın duvarlarında yumuşak bir parıltı oluşturmuş. Çocuk bu ışığı görünce gülümsemiş: “Ne güzel bir ışık…” demiş ve gözlerini kapatıp mutlu bir şekilde uykuya dalmış. Nimo bunu görünce bir şey fark etmiş: “Işığımın büyük ve parlak olması gerekmiyor. Önemli olan bir kalbe dokunabilmekmiş.”
Ve o geceden sonra Nimo, kendi ışığını severek parlatmış. Çünkü artık biliyormuş: Her ışığın parladığı bir yer, dokunduğu bir kalp varmış.