Bir varmış bir yokmuş… Uzak bir ülkede, kar gibi beyaz tenli, yanakları elma gibi pembe, kalbi ise saf sevgiyle dolu bir kız yaşarmış. Herkes ona Pamuk Prenses dermiş. Onun en büyük hayali, insanlara gülümsemek ve etrafına iyilik saçmakmış.
Bir sabah ormanda yürürken yolu kaybetmiş. Korkmak yerine, etrafındaki kuşlara “Merhaba, ben dostum,” demiş. Kuşlar onu anlayıp cıvıldayarak yol göstermiş. Çok geçmeden, minicik bir kulübe görmüş. Kapıyı tıklatmış ama içeriden kimse ses vermemiş. Yine de içeri girip ortalığı toplamış, sofrayı düzenlemiş, kırık sandalyeyi onarmış.
Akşam olunca yedi küçük cüce eve dönmüş. Pamuk Prenses’i görünce önce şaşırmışlar, sonra onun sıcak gülümsemesini görünce içleri ısınmış. “Hoş geldin!” demiş en minikleri. Pamuk Prenses o günden sonra onlarla yaşamaya başlamış.
Birlikte çalışmışlar, birlikte gülmüşler. Her sabah cüceler ormana giderken, Pamuk Prenses onlara meyve sepetleri hazırlamış. Akşam olunca da hep birlikte ateşin başında masallar anlatmışlar.
Günlerden bir gün kötü kalpli bir kadın ormana gelmiş. Pamuk Prenses’i kıskanmış ama onun sevgi dolu kalbini kıramamış. Çünkü etrafında dostluk çemberi vardı. Cüceler, hayvanlar, kuşlar, hepsi Pamuk Prenses’i korumuş.
Ve bir gün, uzak diyarlardan bir prens ormana gelmiş. Pamuk Prenses’i ve dostlarını görünce, “Gerçek güzellik kalpteymiş,” demiş. O günden sonra herkes el ele, sevgiyle yaşamış.
Ve o günden sonra herkesin kalbi sıcacık olmuş.