Bir varmış bir yokmuş… Renkli çiçeklerle dolu bir krallıkta, sabırla büyüyen bir prenses varmış. Adı Aurora’ymış. Krallığın her köşesinde onun gülüşü yankılanır, herkes onu severmiş. Ama Aurora en çok doğayı severmiş. Sabahları kuşlarla uyanır, çiçeklere su verir, kelebeklerle konuşurmuş.
Bir gün krallığın üzerine esrarengiz bir sessizlik çökmüş. Yaşlı bir peri, Aurora’ya yaklaşmış: “Zaman bazen uyur, bazen uyanır. Sen de sabretmeyi öğrenmelisin,” demiş. Aurora anlamamış ama başını sallamış.
Yıllar geçmiş. Bir sabah Aurora, eski bir tezgahın başına geçmiş. Merakla bir ipliği dokurken parmağını hafifçe incitmiş. O anda göz kapakları ağırlaşmış, dünya sessizleşmiş. Tüm krallık da onunla birlikte derin bir uykuya dalmış.
Günler, aylar, yıllar geçmiş. Ama doğa onu unutmamış. Kuşlar penceresine yuva yapmış, güller saraya tırmanmış, rüzgar ona ninniler söylemiş.
Bir gün, ormandan geçen genç bir yolcu saraya ulaşmış. Sessizliği fark etmiş, etrafı dikkatle gezmiş. Aurora’yı görmüş; yüzünde huzurlu bir gülümseme varmış. “Bu güzellik uykudan değil, içindeki ışıktan geliyor,” demiş. Kalbinde bir umut doğmuş.
O anda Aurora’nın kirpikleri titremiş. Gözlerini açtığında güneş yeniden doğmuş, kuşlar sevinçle ötmüş. Aurora gülümsemiş: “Demek sabır, zamanın en güzel çiçeğiymiş,” demiş.
Ve o günden sonra krallıkta kimse sabrı unutmamış. Çünkü herkes bilmiş ki, bazen uyuyan şeyler bile bir gün umutla uyanır.
Ve o günden sonra herkesin kalbi sıcacık olmuş.