Kuzey Kutbu’nun bembeyaz buzulları arasında yaşayan minik kutup ayısı Bobo, arkadaşları gibi kar topu oynamak yerine aletler yapmayı çok severdi. İki buz parçasını birleştirip kaydırak yapar, dallardan ufak çerçeveler oluşturur, yeni icatlar denerdi.
Bir sabah arkadaşları büyük bir telaşla geldi. “Bobo! Oyun alanımızı çevreleyen buz köprüsü çökmek üzere. Üstünden geçemiyoruz!” dediler. Bobo hemen oraya koştu. Buz köprüsü gerçekten çatlamıştı. Arkadaşları üzgün bir şekilde ne yapacaklarını düşünürken Bobo gözlerini kısarak etrafa baktı. “Bir çözüm bulabiliriz,” dedi. “Yeter ki birlikte çalışalım!” Penguenler kaygan taşları topladı, foklar sağlam buz blokları taşıdı, Bobo ise hepsini birleştirmek için karı özel bir yapıştırıcı gibi kullandı. Hep birlikte yeni bir köprü inşa ettiler. Bobo, köprünün altına küçük destekler ekleyerek onu daha dayanıklı hâle getirdi. Saatler süren emek sonunda yeni buz köprüsü pırıl pırıl parladı. Hayvanlar sevinç çığlıkları attı. Bobo’nun fikri ve herkesin dayanışması sayesinde oyun alanlarına yeniden kavuşmuşlardı.
O günden sonra Bobo’ya “Kuzey Kutbu’nun Minik Mühendisi” dendi. Çünkü o, sorunların yalnızca büyüklüğüne değil, çözümüne odaklanmayı biliyordu.