Baykuş Sori, ormanın en bilgili hayvanlarından biriymiş. Ama Sori konuşmayı pek sevmezmiş, sessizce gözlem yapmayı tercih edermiş.
Bir gece ay gölü üzerine vururken, genç tavşan Pati yanına gelmiş. “Sori, bana gece nasıl sessiz olacağımı öğretir misin?” diye sormuş Pati. Çünkü Pati çok hareketli bir tavşanmış, gece de konuşmadan duramazmış. Sori kanatlarını hafifçe açıp gölün kıyısına doğru yürümüş. “Beni takip et,” demiş. Pati yavaş adımlarla onu izlemiş. Sori gökyüzünü işaret etmiş. “Bak, yıldızlar ses çıkarmaz ama yine de parlarlar.” Pati düşünmüş. “Yani sessiz olmak güçsüz olmak değil mi?” Sori gülümsemiş. “Hayır. Sessizlik bazen düşünmemizi sağlar. Bazen duymayı öğretir.” İkisi birlikte ormanda dolaşmış. Sori Pati’ye gece çiçeklerinin kokusunu, suyun sessiz akışını, rüzgârın hafif hışırtısını göstermiş. “Konuşmadığımızda bile dünya bizimle konuşur,” demiş Sori. Pati sessizce dinledikçe içi huzur dolmuş. “Demek sessizlik kötü bir şey değilmiş,” diye fısıldamış. Sori başını sallamış. “Bazen kalbimiz en güzel sözleri sessizken duyar.”
O günden sonra Pati gece olduğunda daha sakin olurmuş. Sori ise sessizliğini paylaşacak yeni bir dost edindiği için mutluymuş.