Kunduz Noko ormanda çalışkanlığıyla tanınırmış. Her gün dere kenarında bir şeyler inşa eder, kütükler taşır, dalları düzenlermiş. Ancak bu kadar çalışmasına rağmen bir türlü düzgün bir baraj yapamıyormuş. “Neden olmuyor?” diye söylenip dururmuş.
Bir sabah suyun kenarında üzgünce otururken yanına kaplumbağa Lita gelmiş. “Noko, neden bu kadar moralsizsin?” diye sormuş. “Ne yaparsam yapayım barajım çöküyor,” demiş Noko iç çekerek. Lita yavaş adımlarla suya bakmış. “Belki de çok hızlı çalışıyorsundur. Bazen acele etmek çözüm değildir.” Noko şaşırmış. Yavaş olmak mı? Ona göre çözüm hep daha hızlı çalışmaktı. Lita’nın önerisiyle ikili suyun akışını izlemiş. Dal parçalarının nasıl hareket ettiğini, hangi taşların daha sağlam olduğunu birlikte incelemişler. Lita sabırla, “Bak, su bize nasıl yol gösteriyor,” demiş. Noko bu kez her adımı dikkatle yapmış: önce sağlam taşları koymuş, sonra dalları yerleştirmiş, en son kütükleri eklemiş. Ve bu kez barajı çökmemiş! Hatta dere suyunu nazikçe yönlendirmiş.
Noko sevinçle zıplamış. “Başardım! Meğer acele etmek beni yavaşlatıyormuş!” Lita gülmüş. “Sabır bazen en iyi ustadır.” O günden sonra Noko hem çalışkanlığını korumuş hem de sabrın önemini öğrenmiş.