Ormanın en hızlısı olarak bilinen Tavşan, bir sabah güneş ışıkları ağaçların arasından süzülürken keyifle zıplayarak dolaşıyormuş. Ormandaki hayvanlara seslenmiş:
“Benim kadar hızlı kimse yok! Herkesi geçerim!”
Kaplumbağa, sessizce başını kaldırmış. Gülümsemiş ve sakin bir sesle demiş:
“Belki de çok hızlısın, ama ben de kararlıyım. Dilersen seninle yarışabilirim.”
Tavşan şaşırmış. “Sen mi?” demiş kahkahalarla. “Senin o ağır kabuğunla beni geçeceğini mi sanıyorsun?”
Kaplumbağa yalnızca gülümsemiş: “Belki de hızlı olmak kadar sabırlı olmak da önemlidir.”
Böylece ormanın hayvanları toplandığında yarış başlamış. Tilki start vermiş, kuşlar kanat çırparak tezahürat yapmış. Tavşan fırlamış, neredeyse gözden kaybolmuş. Kaplumbağa ise ağır adımlarla ama durmadan ilerlemiş.
Tavşan bir süre sonra geriye dönüp bakmış, kaplumbağa hâlâ görünmüyormuş. “Biraz dinlensem ne olacak?” demiş ve gölge bir ağacın altına kıvrılmış. Hafif rüzgarın esintisiyle gözlerini kapatmış ve derin bir uykuya dalmış.
Kaplumbağa, yavaş ama emin adımlarla yürümeye devam etmiş. Yorulmuş ama hiç durmamış. Her adımda içinden şöyle diyormuş:
“Belki yavaşım ama vazgeçmem.”
Güneş batmaya yaklaşırken, kaplumbağa bitiş çizgisine ulaşmış. Ormandaki tüm hayvanlar sevinçle alkışlamış. O sırada tavşan uyanmış, koşarak gelmiş ama her şey bitmiş.
Kaplumbağa kazanmıştı.
Tavşan önce utanmış ama sonra kaplumbağaya yaklaşarak demiş:
“Ben seni hafife aldım. Hızlı olmak kadar sabırlı olmayı da öğrenmem gerek.”
Kaplumbağa gülümsemiş:
“Ve ben de senden cesareti öğrendim. Her yarış bir ders, her adım bir umut.”
O günden sonra ormanda artık kimse kimseyle alay etmemiş. Herkes kendi hızında ama kararlılıkla ilerlemeyi öğrenmiş. Tavşan ve kaplumbağa sık sık birlikte antrenman yapar, diğer hayvanlara sabırla başarmanın güzelliğini anlatırlarmış.
Ve böylece, orman sessizliğinde bile küçük adımların sesi yankılanmış. Çünkü herkes bilmiş ki, bazen en yavaş yürüyenler, en uzak mesafelere ulaşır.